Hoe het plakt

Als ik zeg dat ik bang ben voor spinnen
dan bedoel ik niet de hele grote
maar die kleine onopmerkbare kopjes en poten
die gestaag verder het web bewerken
die geen muggen vangen of functie hebben
die spinnen wou je niet voor me doden

Ze kunnen enkel mijn mooie muur verkloten
en dat plakt
- je weet dat ik dat haat -
hoe het plakt en ik het niet proper krijg
als ik steeds in de plooi van mijn huid
het stof verzamel door vuiligheid

Als ze dan vallen in een scheur
van weer een mooie plank die door
leeftijd en gebrek aan beleid, gebeits
een voorbode is voor altijd een reis
- reisje rond de wereld -
met lava op de vloer
dan brandt die spin
dan vangt die spin
enkel nog water, zout, wat eiwitten en hormonen

tranen, die later ook opdrogen.

Bloemsuiker begrafenis

Vervang mij na het laatste vel papier

dat las ik dan, terwijl ik dacht

het is niet enkel de geluidsinstallatie

- die van Maud -

het zijn ook de woorden die goD believen,

maar zout met as vermengen

terwijl wij lessen krijgen

over hoe we moeten hopen

of anders, zijn wij NIET welkom

zelfs NIET als we weder keren

zelfs NIET als wij niet letterlijk lezen

Vervang mij na het laatste vel papier

zodat ik geen leeg kartonnen rolletje blijf

die steeds weer door uitstelgedrag

in de buurt van de pot blijft liggen

neem mij, verscheur mij op café

- als de bierkaartjes op zijn –

laat me terug deel zijn van de dag

gooi mij dan bij het afval

en neem een nieuwe rol

zodat een ander weer poepen mag

Vervang mij na het laatste vel papier

Lees de bordjes, volg de pijltjes

Loop wel NIET op het gras

en luister,

daar ironische geluiden

oud ijzer

koper

lood en zink

            platte batteries en ouw wrakken

Vervang mij na het laatste vel papier

En drink dat glas, dat altijd vol is

geen oud ijzer lood of zink

Het bloemsuiker op de strooiweide

De bitterzoete liturgie

Want ik ben niet

Je praat enkel met me
als alles zacht en koud is
de ruiten sneller aandampen
en onze tenen
schildpadden worden

Waarom praat je niet met me
nu de storm nog moet komen
en we tijd hebben om rust
om elkaar
om elkaar tot rust te brengen

Wat gebeurt er als we nu
rug tegen rug gaan dansen
op de maat van Argentinië
huil niet
huil niet voor mij

Want ik ben niet voor jou
als alles draaiende blijft
als het internet slijt
en wij
wij zijn om elkaar heen gelopen

Naar de bakker gaan

Er zijn zo van die ochtenden

- naar de bakker gaan -

dan sta ik voor de deur en denk ik,

waarom niet eens die om de hoek?

ik stel me voor hoe een andere man

of vrouw mij zou begroeten

of de taartjes anders smaken,

of is dat maar een gedacht

het is de fantasie die leeft

- op het ritme van de nacht -

waardoor ik ’s ochtends al snak

naar zoet

zoet op mijn koek

naar een ander die zegt: “de stad is toch groot”

en dik zijn maakt die kleiner

maar hoe raak ik dan vol

als ik mijn mond moet sluiten

waarom mag dat niet, mama

waarom kijken mag

en al dat andere niet

Wat als bakkers ook fruit verkopen

en ze dan zeggen

het hart van de vrucht is een pit?

dan begrijp ik nog minder dan

de stad groot is

en ik ben klein,

een oven over mijn bord

want ik wil het kraken vanbinnen

ook al is dat bitter en hard

Het sneeuwt in jouw bakkerij

ik dans om de broden heen

liefst ongesneden

zo heb ik er wat aan

Blackout P.

Verstilling

is plek van gruwel

je moet daarin twijfelen

en verkruimelen

hoe krampachtiger

hoe meer je kan verdwijnen

Stuk voor stuk

wordt je hoofd een wolk

en je lijf een touw

waar het rafelen

een uitweg zoekt

Het sculptuur heeft geen paviljoen

geen noodzakelijkheid

waarin het huist

heeft het geen thuis

het heeft geen thuis

(Blackout geïnspireerd)

Dag nieuwe vriend

Dag vriend

Ik weet niet waar je bent

Of wie je bent

De fotokaders zijn versleten

De negatiefjes lang vergeten

Dag vriend

Ik lach met jou tegen wijzerzin in

Ik zoek jou onder schone lakens

Ik vind jou in het gat van mijn sok

Stoppen we ze toe

Dichten we naar elkaar?

Kennis

Is weten welke parameters

Een vreemde voor jou definiëren

Tot bekende, nu welke kennis

Ben jij nog tegenwoordig?

Vreemde

Wat bruin door de wereld mee te nemen

Te weten dat er meer is dan alleen geven

Toch het groen dat sust

En de zee die rust

Terwijl jouw armen niet meer reiken

Naar mij, de stad en de kinderkopjes

Zonder je voetzool

Missen ook zij jouw vleugels

Dag

Nieuwe vriend, waar was je al die tijd gebleven?

Je zegt op een vlucht,

want wie heeft voeten nodig

als je vleugels hebt gekregen

Armen van het donker

Als ik draai en keer
mijn dromen kneed
en plak vol onbewuste
klei

Als ik niet weet
waar ik ben
of hoe mijn lijf
zich keert

Als ik 's nachts
niet besef
wat ik fluister
en giechel want
overdag ontbreekt me
het lef

Laat me dan moedig zijn
in de armen van het donker
vind ik meer dan helder
de weg