Wees gegroet

Ik zie het groen overal

nee, ik hoef niet eens te zoeken,

het achtervolgt me

zonder waarschuwing 

staat het voor me.

Een kleine nuance die het perfect

maakt, haast angstaanjagend,

naast de rode rust

van bakstenen die me warm houden.

of zeg maar

rode roest.

Ik zie jouw groen 

in andermans blauw.

ik zie Maria naar me 

lonken, haar schouders

ontblotend.

Haar ogen staren

en blijven dwalen

in het diepste van mijn gebed.

Ik smeek,

God ik heb gesmeekt,

- maar niet tot U,

Uw diplomatische ontrouw

biedt geen warme schoot -

gesmeekt

dat mijn hart moet stoppen

zo oorverdovend

door te draven

als een neukend konijn.

Straks hoort ze mijn kreten

en bezoekt ze mijn bed,

een Magere Hein,

maar dan met negligé.

Dan is het te laat

om te bidden,

dan ben ik

haar nieuwe gebed.

De vogelzang

De vogel zong,
naast de autosnelweg,
haar geliefde toe
dat ze naar een plaats verlangde
los van de wereld
waar de tijd stil stond
en niemand wist
hoe mooi het was
de tijd die ze met elkaar deelden.

De vogel zong,
naast de rijke wijkjes,
haar geliefde toe
dat ze niet kon geloven
Hoe snel de tijd voorbij ging
en ze hem weer had gemist
onder de treurwilg,
die zich in eenzaamheid
boog over het water.

De vogel zong
haar laatste lied,
zonder te weten
dat haar lief gemaakt was
van plastiek.
Zo'n ding dat een mens
vastbond aan een boom,
maar de wilg kon niet zingen
en boog zich verder
in hun verdriet.