Want ik ben niet

Je praat enkel met me
als alles zacht en koud is
de ruiten sneller aandampen
en onze tenen
schildpadden worden

Waarom praat je niet met me
nu de storm nog moet komen
en we tijd hebben om rust
om elkaar
om elkaar tot rust te brengen

Wat gebeurt er als we nu
rug tegen rug gaan dansen
op de maat van Argentinië
huil niet
huil niet voor mij

Want ik ben niet voor jou
als alles draaiende blijft
als het internet slijt
en wij
wij zijn om elkaar heen gelopen

Naar de bakker gaan

Er zijn zo van die ochtenden

- naar de bakker gaan -

dan sta ik voor de deur en denk ik,

waarom niet eens die om de hoek?

ik stel me voor hoe een andere man

of vrouw mij zou begroeten

of de taartjes anders smaken,

of is dat maar een gedacht

het is de fantasie die leeft

- op het ritme van de nacht -

waardoor ik ’s ochtends al snak

naar zoet

zoet op mijn koek

naar een ander die zegt: “de stad is toch groot”

en dik zijn maakt die kleiner

maar hoe raak ik dan vol

als ik mijn mond moet sluiten

waarom mag dat niet, mama

waarom kijken mag

en al dat andere niet

Wat als bakkers ook fruit verkopen

en ze dan zeggen

het hart van de vrucht is een pit?

dan begrijp ik nog minder dan

de stad groot is

en ik ben klein,

een oven over mijn bord

want ik wil het kraken vanbinnen

ook al is dat bitter en hard

Het sneeuwt in jouw bakkerij

ik dans om de broden heen

liefst ongesneden

zo heb ik er wat aan

Blackout P.

Verstilling

is plek van gruwel

je moet daarin twijfelen

en verkruimelen

hoe krampachtiger

hoe meer je kan verdwijnen

Stuk voor stuk

wordt je hoofd een wolk

en je lijf een touw

waar het rafelen

een uitweg zoekt

Het sculptuur heeft geen paviljoen

geen noodzakelijkheid

waarin het huist

heeft het geen thuis

het heeft geen thuis

(Blackout geïnspireerd)

Dag nieuwe vriend

Dag vriend

Ik weet niet waar je bent

Of wie je bent

De fotokaders zijn versleten

De negatiefjes lang vergeten

Dag vriend

Ik lach met jou tegen wijzerzin in

Ik zoek jou onder schone lakens

Ik vind jou in het gat van mijn sok

Stoppen we ze toe

Dichten we naar elkaar?

Kennis

Is weten welke parameters

Een vreemde voor jou definiëren

Tot bekende, nu welke kennis

Ben jij nog tegenwoordig?

Vreemde

Wat bruin door de wereld mee te nemen

Te weten dat er meer is dan alleen geven

Toch het groen dat sust

En de zee die rust

Terwijl jouw armen niet meer reiken

Naar mij, de stad en de kinderkopjes

Zonder je voetzool

Missen ook zij jouw vleugels

Dag

Nieuwe vriend, waar was je al die tijd gebleven?

Je zegt op een vlucht,

want wie heeft voeten nodig

als je vleugels hebt gekregen

Armen van het donker

Als ik draai en keer
mijn dromen kneed
en plak vol onbewuste
klei

Als ik niet weet
waar ik ben
of hoe mijn lijf
zich keert

Als ik 's nachts
niet besef
wat ik fluister
en giechel want
overdag ontbreekt me
het lef

Laat me dan moedig zijn
in de armen van het donker
vind ik meer dan helder
de weg

Pleister

Je prikt mijn lijf
in duizend sensoren
mijn hart gonst hoger
reist naar boven
mijn ogen, mijn hoofd
schuilen daar
wachten, wachten

mijn hoofd denkt
kloppende woorden
het goud gonsde
en smolt in mijn
open wonde

waar is het pleister
oh lief
waar pleister je iets
ongeneeslijk

hoe leg je handen
uit of op
hoe verstop je mijn ogen
tussen tanden
en stof

waar is het pleister
oh lief
waar pleister je iets
ongeneeslijk
ziek?

Iaia

Ze zit en ze kijkt

Ze aait het licht

Dat de tijd verstrijkt

Met mij praat ze niet

Ze vouwt haar woorden

Boetseert wat ze ziet

Haar lichaam is haar geest

Zoals decemberdagen

Niet zeker wat er geneest
En wat ze nog kan verdragen

Ingedikte tranen I

Het is glad ijs, met deze vrouw

apart al te vaak door de mand gevallen

of in een mand gelegen als een hond

en na de puppydagen

lieten ze ons los

Ik wil haar niet in mijn mand

Ik wil haar in mijn bed

en aan de ontbijttafel

en aan mijn hand

in de stad, in de regen

in bad, in mijn armen

in mijn tranen en

mijn lach

Ze is klein in centimeters

groot in moed en zorgzaamheid

Ze is klein in mijn hand

maar groot als ze mij 

over plassen draagt

mij erover lift 

met haar soms harde 'g'

en haar noordelijke directheid

de staccato's in haar 

vingervlugge wijzen

masseren mijn mondhoeken

tot een lach.

Als ze fronst, 

ontsnapt een vogel 

boven haar ogen

haar wenkbrauwen vliegen eraf.

Ik kwispel nog stiekem

achter de deur

tot de vogel zich nestelt,
haar veren platstrijkt

tot wenkbrauwen van een kind

op zijn eerste dag.

Ingedikte tranen II

Elke ochtend rek ik me uit

Wel twintig keren

Omdat ik weet

Dat zij naar me kijkt.

Er is geen groter geluk

Dan telkens weer

Geboren mogen worden.

Telkens een hand die je voorhoofd streelt

Alsof je voor het eerst was.

Alsof je voor het eerst je ogen opendeed

En in haar bijzijn lag.

Elk ontwaken is zij mij voor,

Alsof ze me behoeden wil

Of zich al excuseert

Voor het gesnurk van 's nachts.

Ik kijk telkens naar het licht

Dat door de spleet

Van haar gordijnen

Ons zachtjes tot zich trekt.

Ik wen aan de orde van de dag.

Zij wat bleker dan 's nachts,

Alsnog een kleur die in 't licht

mij niet verblindt

maar verlicht.

Ik denk aan haar tranen

Zoals een goed glas wijn.

Ze vallen niet

Ze plakken

En willen soms

Niet uit haar ogen zijn.

Ik kan niet anders dan falen

Als woordenmanipulatrice

Als klankentechneut

Als beeldenstukadoor

Om te vatten 

Wat zij kan zeggen

Met haar ingedikte tranen.

Vertaling

Wat voelde je

toen je de hemel aanraakte

vreugde, door het mooie gezicht? 

opende het je hart

doorheen tijd en licht?

Als de wind zucht

daalt de hemel even neer.

Dat beeld waarnaar je greep

was dat gemaakt van gas?

brak je hoop

tot scherven van wolken

en as? 

Prevel, zing of bid

tot de adem van Goed

als de wind zucht

voelt het even god.

(Vertaling van 'Chronic Displeasing Record'©LD)

In de piste

Hoe lang duurt het

alvorens ik voel

wat jij voelt

wanneer ik plooi

en mijn gelijke zoek

Alvorens zoenen zalft

mijn neus boter ruikt

mijn tong verbrandt

door kaarsvet

Hoe lang duurt het

voor jouw donkerblauw

mengt met mijn grijs

en anderen zien

hoe een schakering

troost biedt

aan vale kleuren

Welk licht

maakt mensen mooi

als ze niet meer

van elkaar

door elkaar

te onderscheiden vallen

Als ze vallen

waar tien vingers

één hand, twee keer

en vier ogen

niets zien

en navels

dicht geplamuurd

met warme lappen leer.

Warme lappen leer

zoals zadels nog heet

van de wrijving

je dijen langs

warme lappen leer

Hoe lang duurt het

tot adem in

weer kleiner wordt

dan adem uit

het leer zich stugt

in andere stoffen

en enkel drie handen

de piste verlaten.