tweezaamheid

Eenzaamheid is lachen
maar het niet menen
geen troost vinden in de omhelzing
die onze huid biedt
aan onze ziel

Enkel de afstand ertussen
in tweezaamheid, een eendkonijn
enkel de rimpel die zich herinnert
hoe anderen lachten

Eenzaamheid is lachen,
maar het niet menen
de voetafdrukken die kraaien
potig hebben neergezet
alsof ze je geluk willen voorschrijven
maar tekort schieten in woorden

Ze plooien niet
Ze zakken in

Enkel een archeoloog die ziet
hoe oud ze zijn
hoe onverschillig ze bestaan
in het heden
hoe eenzaam ze zijn
als ze kijken in de spiegel
terugblikkend op het verleden
en ze verder vallen in hun rouw
om het oorzakelijk verband
van hun zijn.

Belgen op de bank

Tussen de ruiten van het raam staat de bank
onder een leuze in canvas
waar geen zekerheid, maar vraagtekens
als nagels het kader tegen de muur houden
                vandaag de dag
                gisteren de zorgen
                voor morgen

Onder die leuze staat de bank
waar velen hun hoofd leggen
               linkse wang, gisteren
               rechtse wang, vandaag
               ogen naar de ruiten
een traan

Altijd die vraag naar morgen en welke wangen
en dan ooit een dag
waarop gisteren - een lach -
de tijd van Belgen op de bank was.

Malhün

Het blaadje dwarrelde alsof ze heupen had
rondingen van het zuiden
die hier komen dansen in de herfst.
Meer bruin dan groen
bedekt mijn tuin in november.

Het blad viel eenzaam en traag alsof hij zong
wat de muzikanten in stilte
niet waagden te vertellen met snaren.
Gesneden uit ander hout
kon het blad zingen met wat zij misten.

Een klankkleur van roestig bruin
dat door de seizoenen was gekleurd
en bij het zicht van winter
besloot om uit te zingen.