Ik schilder je 's nachts
Met mijn vingertoppen kleur ik je
bloedrood
en lik ik je wonden
Het wordt een aquarel
van bange schaduwen
in mijn schoot,
Van noodzakelijke zonden
Ik verdwijn tussen jouw vleugelbladen,
een brug der zuchten,
waar enkel de zot ziet
hoeveel stenen en lagen
er jaren voorbij gaan,
hoe engelen hun tranen
in ivoren, droge huid
de brug aan elkaar naaien.
hoeveel stenen en lagen
er jaren voorbij gaan,
hoe engelen hun tranen
in ivoren, droge huid
de brug aan elkaar naaien.
Tussen je geplukte veren
vinden mijn lippen
je rug, jouw brug naar mijn kus,
de weg naar huis
waar nu je veren
zich aan het kussen uitlenen.
de weg naar huis
waar nu je veren
zich aan het kussen uitlenen.