Pleister

Je prikt mijn lijf
in duizend sensoren
mijn hart gonst hoger
reist naar boven
mijn ogen, mijn hoofd
schuilen daar
wachten, wachten

mijn hoofd denkt
kloppende woorden
het goud gonsde
en smolt in mijn
open wonde

waar is het pleister
oh lief
waar pleister je iets
ongeneeslijk

hoe leg je handen
uit of op
hoe verstop je mijn ogen
tussen tanden
en stof

waar is het pleister
oh lief
waar pleister je iets
ongeneeslijk
ziek?

Iaia

Ze zit en ze kijkt

Ze aait het licht

Dat de tijd verstrijkt

Met mij praat ze niet

Ze vouwt haar woorden

Boetseert wat ze ziet

Haar lichaam is haar geest

Zoals decemberdagen

Niet zeker wat er geneest
En wat ze nog kan verdragen

Ingedikte tranen I

Het is glad ijs, met deze vrouw

apart al te vaak door de mand gevallen

of in een mand gelegen als een hond

en na de puppydagen

lieten ze ons los

Ik wil haar niet in mijn mand

Ik wil haar in mijn bed

en aan de ontbijttafel

en aan mijn hand

in de stad, in de regen

in bad, in mijn armen

in mijn tranen en

mijn lach

Ze is klein in centimeters

groot in moed en zorgzaamheid

Ze is klein in mijn hand

maar groot als ze mij 

over plassen draagt

mij erover lift 

met haar soms harde 'g'

en haar noordelijke directheid

de staccato's in haar 

vingervlugge wijzen

masseren mijn mondhoeken

tot een lach.

Als ze fronst, 

ontsnapt een vogel 

boven haar ogen

haar wenkbrauwen vliegen eraf.

Ik kwispel nog stiekem

achter de deur

tot de vogel zich nestelt,
haar veren platstrijkt

tot wenkbrauwen van een kind

op zijn eerste dag.

Ingedikte tranen II

Elke ochtend rek ik me uit

Wel twintig keren

Omdat ik weet

Dat zij naar me kijkt.

Er is geen groter geluk

Dan telkens weer

Geboren mogen worden.

Telkens een hand die je voorhoofd streelt

Alsof je voor het eerst was.

Alsof je voor het eerst je ogen opendeed

En in haar bijzijn lag.

Elk ontwaken is zij mij voor,

Alsof ze me behoeden wil

Of zich al excuseert

Voor het gesnurk van 's nachts.

Ik kijk telkens naar het licht

Dat door de spleet

Van haar gordijnen

Ons zachtjes tot zich trekt.

Ik wen aan de orde van de dag.

Zij wat bleker dan 's nachts,

Alsnog een kleur die in 't licht

mij niet verblindt

maar verlicht.

Ik denk aan haar tranen

Zoals een goed glas wijn.

Ze vallen niet

Ze plakken

En willen soms

Niet uit haar ogen zijn.

Ik kan niet anders dan falen

Als woordenmanipulatrice

Als klankentechneut

Als beeldenstukadoor

Om te vatten 

Wat zij kan zeggen

Met haar ingedikte tranen.

Vertaling

Wat voelde je

toen je de hemel aanraakte

vreugde, door het mooie gezicht? 

opende het je hart

doorheen tijd en licht?

Als de wind zucht

daalt de hemel even neer.

Dat beeld waarnaar je greep

was dat gemaakt van gas?

brak je hoop

tot scherven van wolken

en as? 

Prevel, zing of bid

tot de adem van Goed

als de wind zucht

voelt het even god.

(Vertaling van 'Chronic Displeasing Record'©LD)