Godin en goddeloze

Ik weet dat je stilaan vervaagt
door elkaar te vaak als product
of medicijn te gebruiken,
te vaak goedkoop te groeten
en gemakkelijk vaarwel te zoenen.

Je ziet mij tussen de mensen, de muren
en de straten bewegen.
De afgelegde weg in je aorta
lijkt je nu bijna even achteloos
als de sokken die je deze ochtend
uit gewoonte onder de lakens vergat
Maar het is ik, die verdwijn in mijn hoofd
alsof ik door mijn schoenen zak
en mijn pen door de vingers wegvalt
als kwik.

Terwijl rede mij uitlegt dat één plus één twee is,
wordt dat bij mij drie
of vier of vijf.
Mijn huid en haar volgen dan wel
de voetafdrukken die reeds voor me liggen,
maar mijn maag en darmen willen elders heen.
Ze knopen zich op bij het eerste kwartier.

Ik ben de asgrauwe maan op de rand van existentie.
Ik ben niet langer je Godin en goddeloze,
niet meer je Atlas in de hand.
Als droge wortel zoek ik wanhopig
naar het laatste vocht
in jouw zanderige herinneringen.





naar aanleiding van
"Het vanzelfsprekende is het bijproduct van vergeten." - S. Hertmans