Voor een vriendin

Een witte zijden sjaal
voor een vriendin
op een nakende afstand.

Voor haar die meer verdient
dan vingertoppen achter de lichtspot
die weg van haar aangezicht
wordt geduwd, gericht op de scheur
die zich heeft gevormd op scène,
waarvan de kleurintensiteit tussen
koud en warm flikkert.

Ik wou dat er een zilveren sluier
rond je hart kon nestelen
die je zou behoeden voor smart
die je idealisme kan breken,
voor pijn die niet eeuwig
opschortbaar is.

Los kan je niet eeuwig blijven,
maar aard je nooit zo diep als ik,
voor je vergroeit met bodem
die niet de jouwe is
en je blik vastroest
op de horizon van een ander,
de dag dat je blootsvoets
een maaksel bent geworden
van opgedroogde liaisons.