Aquarel

Ik schilder je 's nachts

Met mijn vingertoppen kleur ik je

bloedrood

en lik ik je wonden

Het wordt een aquarel

van bange schaduwen 

in mijn schoot,

Van noodzakelijke zonden

Ik verdwijn tussen jouw vleugelbladen,

een brug der zuchten,

waar enkel de zot ziet
hoeveel stenen en lagen
er jaren voorbij gaan,
hoe engelen hun tranen
in ivoren, droge huid
de brug aan elkaar naaien.

Tussen je geplukte veren

vinden mijn lippen

je rug, jouw brug naar mijn kus,
de weg naar huis
waar nu je veren
zich aan het kussen uitlenen.