De vogel zong,
naast de autosnelweg,
haar geliefde toe
dat ze naar een plaats verlangde
los van de wereld
waar de tijd stil stond
en niemand wist
hoe mooi het was
de tijd die ze met elkaar deelden.
De vogel zong,
naast de rijke wijkjes,
haar geliefde toe
dat ze niet kon geloven
Hoe snel de tijd voorbij ging
en ze hem weer had gemist
onder de treurwilg,
die zich in eenzaamheid
boog over het water.
De vogel zong
haar laatste lied,
zonder te weten
dat haar lief gemaakt was
van plastiek.
Zo'n ding dat een mens
vastbond aan een boom,
maar de wilg kon niet zingen
en boog zich verder
in hun verdriet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten